Chinatown

Martwy blask świetlówek odbija się na połyskującej skórze, świecące potem, zmęczone twarze karnie wpatrują się w jeden punkt. Rutyna codziennej podróży ku kulturze zachodniej i papierosom z filtrem tępi ostrość spojrzenia. Godzinna kolejka pokonywana po osiem, dzięsięc razy na tydzień przestaje być udręką, czas wtapia się w bycie. Mechanicznie przesuwają kraciaste torby z dobytkiem. Wszechobecne puszki z pokarmem dla niemowląt wypychają znajomym kształtem plecaki, reklamówki. Przyczepione do pleców chustą dziecko wygląda trochę jak narośl na plecach minikobiety w skali 1:2. Nie płacze, nie śpi. Jest. Małą główką dziękuje wojnom opiumowym za importowane jedzenie bez raka. Wewnątrz pulsującego tłumu poddaję się fali istnień popychających mnie w kierunku kontroli granicznej. Za mną blichtr wertykalnego miasta, look right, masło w sklepach, wolny rynek, wieżowce,prawo do zgromadzeń i  europejsko skośne twarze mieszańców SAR.

Jest niezwykły. Jedna z największych gęstości zabudowy na świecie, dziwna mieszanka pacyficznej wody, postkolonialnego dobrobytu i szaleństwa boomu gospodarczego. Tęsknota za zachodem jeszcze do końca nie rozbudzona po ledwie trzech tygodniach zamarła w bezruchu na widok ludzkiej gęstwy ulicznej. Zachodnie okno Państwa Środka nabrzmiało drgającym hałasem, bębenki przyjęły decybele ulicy, portu, niezliczonych placów budowy, siedmiomillionowej populacji stłoczonej na skrawku lądu.

Autobus, metro, Futian Checkpoint, kolejki przejścia granicznego, pociąg, prom, metro. Przebyte 40 kilometrów, w ciągu prawie trzygodzinnej podróży pozwoliły mi zasnąć. Mimo filipińskich kumoszek skotłowanych na łóżku obok, mimo wentylacji wariacko mielącej gęste powietrze Pacyfiku, mimo ulicznej mieszanki kwilących piskliwie Brytyjek z importu, handlarzy kocim mięsem, wolnorynkowej elegancji zachodniego świata przebranej w pijane twarze nocy. Zasnęłam spokojnie marząc o nadchodzących dniach postkolonialnego przepychu .